Βιβλίο για το ούζο (από Βεροιώτες συγγραφείς-οδοιπόρους)

Σήμερα είχα μαζέψει τις σημειώσεις μου… είχα ξεθάψει τα ντοσιέ από το πανεπιστήμιο… είχα βρει κάποια ενδιαφέροντα δημοσιεύματα… έχοντας σκοπό να γράψω για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τελικά υπολόγιζα χωρίς τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Είχα πακέτο!

«Η εποχή των ηλιθίων»

Το Σαββατοκύριακο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μερικά ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Πολλά τα ερεθίσματα από τη «μεγάλη οθόνη», καθώς η ποιότητα των ντοκιμαντέρ, τόσο στην παραγωγή όσο και στο περιεχόμενο, βελτιώνεται  κατακόρυφα χρόνο με το χρόνο.

Πράσινη ανάπτυξη (ο Παπανδρέου στη Βέροια)

Διάβασα προσεκτικά την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στη Βέροια. Δεν θέλω να αναφερθώ σε όσα είπε για την κυβέρνηση, ούτε θα ασχοληθώ με το αθηνοκεντρικό κομμάτι της ομιλίας του. Ας απομονώσουμε τα όσα είπε για τον τόπο μας:

Ο αγροτικός κόσμος σε τέλμα (αλλά κανείς δεν λέει την αλήθεια)

Στο ίδιο έργο θεατές, βιώνουμε για άλλη μια φορά το δίκαιο ξέσπασμα του αγροτικού κόσμου της χώρας μας. Βομβαρδιζόμαστε από εικόνες αγανακτισμένων αγροτών, απόψεις υψηλότατα αμειβόμενων δημοσιογράφων, εξαγγελίες ανήμπορων πολιτικών. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, κανένας δεν έχει το θάρρος να πει την αλήθεια για το μέλλον της αγροτικής μας οικονομίας.

Περί τουρισμού (στη φτωχή μας Ημαθία)

Η περίοδος των εορτών των Χριστουγέννων βρίσκεται προ των πυλών. Όσο και να μας επηρεάζει η παγκόσμια οικονομική συγκυρία, σαν Έλληνες που είμαστε θα καταφέρουμε τελικά να ξεκλέψουμε μερικά ευρώ από τον… «13ο» και θα εκμεταλλευτούμε τις αργίες του Δεκεμβρίου. Σίγουρα η τουριστική κίνηση θα είναι μειωμένη σε σχέση με πέρσι, αλλά μην ξεχνάμε ότι η κρίση φέρνει και πτώση στις τιμές, αντισταθμίζοντας έτσι το κόστος των ολιγοήμερων διακοπών. Ήδη η τιμή της βενζίνης βρίσκεται σε επίπεδα που δεν είχαμε φανταστεί ότι θα ξαναδούμε, περίπου στα 80 λεπτά, ενώ πριν 12 μήνες είχε ξεπεράσει το 1 ευρώ.

Οι κομματικές νεολαίες «σκοτώνουν» τα νιάτα της Ελλάδας

Μια και προχθές ήταν η επέτειος της μεγάλης εκείνης εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έρχεται στην επικαιρότητα η συζήτηση για τη σημερινή νεολαία και τη συμμετοχή της στα πολιτικά δρώμενα του τόπου μας.

Το κύτταρο της προβληματικής μας κοινωνίας βρίσκεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Εκεί, κατά την πρώτη κιόλας ημέρα της ακαδημαϊκής ζωής των νέων, οι κομματικές οργανώσεις διαγκωνίζονται για την εγγραφή νέων μελών. Για το πώς θα κινηθείς, σε ποιο γραφείο θα εξυπηρετηθείς, σε ποια αίθουσα θα κάνεις μάθημα, ακόμα και για το πρόγραμμα των μαθημάτων σου… τα στελέχη των πολιτικών παρατάξεων είναι αυτά που αναλαμβάνουν να σε κατατοπίσουν. Βέβαια, όταν το πανεπιστήμιο δεν έχει την πρόνοια να σε «υποδεχτεί» όπως συμβαίνει σε ΟΛΑ τα πανεπιστήμια του κόσμου, φυσικά δημιουργείται ένα τεράστιο κενό, το οποίο τα κόμματα σπεύδουν να εκμεταλλευτούν διά των εκπροσώπων τους.

Ολυμπιακοί Αγώνες: Ολυμπία vs Olympics

Για άλλη μια φορά, που έρχεται κάθε τέσσερα χρόνια, ζήσαμε το πανηγύρι των Ολυμπιακών Αγώνων και απογοητευτήκαμε. Για την κατάντια των Αγώνων διάβασα ένα ενδιαφέρον κείμενου του έγκριτου αθλητικογράφου Χρήστου Σωτηρακόπουλου στην εφημερίδα Sportday (8 Αυγούστου 2008).
«Άραγε «το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό» που κάθε τέσσερα χρόνια ενώνει τους λαούς, συμβολίζοντας με τους πέντε Ολυμπιακούς Κύκλους τη φιλία και την ευγενή άμιλλα είναι αυτό που εξυμνεί την προσπάθεια και όχι τη νίκη; Ή είναι το μεγαλύτερο αθλητικό και εμπορικό πανηγύρι που εδώ και δεκαετίες έχει χάσει ό,τι αληθινά πρέσβευε και αποτελεί μία επίφαση ανταγωνισμού μέσα σε ένα περιβάλλον που προ πολλού έπαψε να έχει την παραμικρή έννοια του fair play; Διαλέγετε και παίρνετε.

Ολυμπιακοί Αγώνες: Vangelis vs Dimitris

Από τη μέρα που ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, την Παρασκευή και 13 Αυγούστου 2004, μαζεύω τις παρακάτω σκέψεις που αφορούν στην πλέον γιγαντιαία διοργάνωση που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Τίτλοι τέλους για την Πολαρόιντ

• Το τέλος της αναλογικής φωτογραφίας

Χαίρομαι ιδιαίτερα, όταν διαπιστώνω ότι με κάποιους ανθρώπους, των οποίων τα γραπτά και τα λεγόμενα παρακολουθώ όσο μπορώ, μοιραζόμαστε μερικούς κοινούς προβληματισμούς και σκέψεις. Για παράδειγμα, κρατάω εδώ και μήνες τα αποκόμματα περιοδικών που αφορούν στη διακοπή παραγωγής των αυτόματων φωτογραφικών μηχανών της Πολαρόιντ. Χαζεύοντας στο διαδίκτυο κείμενα του Νίκου Δήμου, βρήκα ένα σχετικό κείμενό του που δημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο έντυπο LiFO, από τα λεγόμενα «free-press», στις 22 Μαρτίου 2008 και φέρει τον τίτλο «Γυαλιστερές στιγμές».

«Διαβάζοντας το συναρπαστικό νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη «Βίλα Κομπρέ» θυμήθηκα τις φωτογραφίες Πολαρόιντ (παίζουν ρόλο). Η σημερινή γενιά των φωτοκινητών δεν ξέρει βέβαια τι ήταν η Πολαρόιντ εκείνα τα χρόνια… Εκτός από την θαυματουργή αμεσότητα (ένα λεπτό μετά το κλικ, έβλεπες τυπωμένη την φωτογραφία) είχε και την απόλυτη ιδιωτικότητα. Μπορούσες να τραβήξεις όποια προσωπική στιγμή ήθελες, χωρίς να φοβάσαι την αδιακρισία του φωτογραφικού εργαστηρίου.

Πριν την ψηφιακή φωτογραφία, κάθε φιλμ έπρεπε να πάει στον ειδικό που θα το εμφάνιζε και θα το εκτύπωνε. Συνήθως ήταν ο φωτογράφος της γειτονιάς, που γνώριζε τους πελάτες του και σχολίαζε και τις λήψεις: «Ωραία βγήκατε εδώ κύριε Νίκο – αλλά την κοπέλα σας την υποφωτίσατε και της προσθέσατε κιλά». Άντε τότε να είχες τραβήξει κανένα «ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο» και να πέσεις στο στόμα του. Η Πολαρόιντ τα ξεπερνούσε όλα αυτά. Κι όπως δεν υπήρχε και η δυνατότητα αντιγράφων, κάθε φωτογραφία της ήταν ιδιωτική και μοναδική. Απεικόνιζε την άλλη, την κρυφή πλευρά της ζωής. Πριν κυκλοφορήσουν οι βιντεοκάμερες η Πολαρόιντ είχε δημιουργήσει και μία κινηματογραφική που εμφάνιζε αυτόματα το φιλμ (πέθανε γρήγορα μόλις διαδόθηκε το VHS). Γιατί και με τον ερασιτεχνικό κινητογράφο, στα 8 ή σούπερ 8 χιλιοστά, το φιλμ έπρεπε να σταλεί σε εργαστήρια. Αλλά το βασίλειο της Polaroid Corporation ήταν η φωτογραφία με την Polaroid Land Camera (δημιούργημα του δαιμόνιου εφευρέτη Edwin Land). Για σαράντα χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του 40, κυριαρχούσε. Στιγμιαία λήψη – instant – σήμαινε Πολαρόιντ. Και δεν αφορούσε μόνο τους ερασιτέχνες ή τους ηδονοβλεψίες. Στην επαγγελματική φωτογραφία κάθε σοβαρή κάμερα είχε μία «πλάτη Πολαρόιντ».

Με αυτή τράβαγες δοκιμαστικές λήψεις πριν τη οριστική, για να διορθώσεις θέσεις και φωτισμούς. Η Polaroid Land ανακοίνωσε πρόσφατα πως σταματάει την παραγωγή του στιγμιαίου φιλμ. Τις κάμερες τις είχε καταργήσει νωρίτερα. Μένουν πια μόνο οι γυαλιστερές πλαστικοποιημένες λήψεις και οι αναμνήσεις που αποτύπωσαν».

Σε αυτό το σημείο θέλω να συμπληρώσω μερικές σκέψεις. Αν και λάτρης της σύγχρονης τεχνολογίας και θιασώτης της ψηφιακής φωτογραφίας, δηλώνω προβληματισμένος! Μπορεί η ευκολία και το κόστος της φωτογραφίας να έχει γίνει αστείο στις μέρες μας, όμως ο ρομαντισμός που εμπεριείχε μια φωτογραφία έχει εκλείψει παντελώς…

Μετά από μια εβδομάδα ταξιδιού, επιστρέφουμε έχοντας στην φωτογραφική μηχανή καμιά πεντακοσαριά φωτογραφίες. Οι περισσότερες εκ των οποίων απεικονίζουν την ίδια εικόνα, αφού το ψηφιακό «φιλμ» είναι απεριόριστο και ανησυχούμε μήπως και η φωτογραφία μας δεν βγήκε καλή! Χάος στους φακέλους του υπολογιστή… Παντού φάκελοι με φωτογραφίες, άλλες από την ψηφιακή, άλλες από το κινητό, άλλες από email… Μύλος! Και ξαφνικά, μια μέρα «κολλάει» ο υπολογιστής και χάνονται τα πάντα. Υπάρχει το backup (αντίγραφο ασφαλείας) σε cd ή dvd. Και πάλι όμως, δοκιμάστε να «διαβάσετε» στον υπολογιστή σας cd που εγγράψατε πριν δέκα χρόνια. Επτά στα δέκα είναι συνήθως άχρηστα!

Από την άλλη πλευρά, κάθε φορά που ανοίγω το κουτί με τις αναλογικά τυπωμένες φωτογραφίες που κουβαλάω από μικρός, πάντα εμφανίζεται το ίδιο χαμόγελο, πάντα ο ίδιος ενθουσιασμός. Κατασκήνωση, σχολικές εκδρομές, διακοπές, πάρτι γενεθλίων (μέχρι και τα πρώτα γενέθλια «βρίσκονται» εκεί), πενταήμερη, Πάρος, Ίος, Αγγλία, στρατός… όλες οι σημαντικές στιγμές είναι εκεί! Και όσο περνούν τα χρόνια και οι φωτογραφίες ελαφρώς ξεθωριάζουν, τόσο περισσότερο όμορφες και σημαντικές γίνονται! Και μην ξεχνάμε, ότι κάποτε ταξιδεύαμε, στην καλύτερη περίπτωση, με δύο 36άρια φιλμ και σε κάθε φωτογραφία παίρναμε την καλύτερή μας πόζα, λέγαμε «ζζζζζζ», «τσιιιζζζζ» και διάφορα τέτοια και περιμέναμε δυο τρεις βδομάδες, ώστε να εμφανιστούν τα φιλμ και με αγωνία να δούμε «πώς βγήκαμε»… Καλή η τεχνολογία, αλλά κάποια πράγματα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Το τέλος της αυτόματης Πολαρόιντ, σήμανε και το τέλος της παλιάς, καλής, ξεθωριασμένης φωτογραφίας.

Δυσοίωνο το μέλλον για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, μετά από δεκαετίες ραγδαίων εξελίξεων στον ευρωπαϊκό χώρο που γέμισαν με αισιοδοξία τους Ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες και τους πολίτες, η τότε ΕΟΚ εμφάνισε τα πρώτα σημάδια κάμψης. Οι ειδικοί ονόμασαν εκείνη την περίοδο ιδιότυπης κρίσης ως εποχή «Ευρωσκλήρωσης». Οι καταλυτικές επεμβάσεις των τελευταίων οραματιστών Ευρωπαίων ηγετών με αποκορύφωμα τη συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) έδωσε μια νέα ώθηση στο ευρωπαϊκό όνειρο. Ακολούθησε η διεύρυνση της Ε.Ε. με την ένταξη της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας (1995), η οποία κράτησε τον πήχη των προσδοκιών σε υψηλό επίπεδο.